| |
|
|
| |
|
|
| |
|
Column |
Op dit moment draagt deze pagina de tot weinig creatief talent sprekende naam 'Column'...
Maar hier komt hopelijk in de loop van de tijd verandering in.
Welkom op de pagina van de Mascotte van Temple of the Ancient Gods, momenteel bekend onder de naam 'Pluisbeest' - bij gebrek aan beter.
Pluisbeest zal hier vertellen wat hem zoal bezig houdt, door de Administrator gezuiverd van het gegrauw, gehis en gegrom.
Tja, niemand heeft gezegd dat dit ras bestond uit vrolijk en aardige wezens die de mens vriendelijk gezind zijn. Al is dat misschien te wijten aan het feit dat ... Nee, lees het verhaal van Pluisbeest zelf maar.
26 Oktober 2006 - Mijn Geboorte
Ja, daar lig je dan. In een stoffige winkel, middenin in een stad, ergens op de volledig door mensen overgenomen wereld – tenminste, zo denken jullie.
Middelburg, noemen ze de stad.
Ik vraag me af waar ze die gekke naam vandaan hebben gehaald. Wie bedenkt zoiets?
Stomme vraag natuurlijk: mensen!
Het winkeltje draagt de naam La Vaca…
Nee, ik zal er maar niets meer over zeggen. Ik denk dat de naam zelf al meer dan genoeg zegt: De Koe…
Ik bid dat mijn familie beter af zal zijn, al vrees ik het ergste, want ze hebben me niet alleen genomen.
Wie zijn ‘ze’, vraag je je nu misschien af. Nou, dat zal ik je eens uitleggen.
Daar lag ik dan, in die stofwinkel in Middelburg. Samen met mijn broertjes, zusjes, neefjes, nichten en zelfs oma. Vers van de legbatterij.
Oma ziet niets meer en met haar leeftijd van 8761 jaar wil de dementie zo langzamerhand wel op komen zetten. Als ze dus eens links afslaat in plaats van rechts, dan is de kans groot dat ze over de veranda slaat, door de rioolput suist, ondergedompeld wordt in de waterval, vervolgens gelanceerd wordt in de richting van de zon en uiteindelijk uitkomt in de legbatterij.
De legbatterij is een onderdeel van de afspraak die we met Het Vaticaan hebben gemaakt. In ruil voor de geheimhouding van ons soort, zullen wij een deel van ons buitengewoon intelligente ras afstaan aan de mensheid. Maar daar zal ik je een andere keer uitgebreid over vertellen. Nu wil ik je die vreselijke, vreselijke zessentwintigste oktober in het jaar dat jullie 2006 noemen kwijt.
Waar was ik gebleven?
Ohja, we lagen in de stofwinkel.
Onze ogen waren nog steeds gesloten – die van Oma alweer, ze liep namelijk tegen de rituele gereedschappen aan, zo’n 2365 jaar geleden. Zelfs toen ze nog ogen had, gebruikte ze ze niet om te zien. Komt dat jullie bekend voor??
Hoewel we niet konden zien, was er met ons gehoor niets mis.
Van veraf hoorden we ze al aankomen. Drie luidruchtige mensen, lachend. Knettergek waren ze aan het doen! Maar dat doen jullie wel vaker, dus ik zou niet verbaasd moeten zijn geweest. Ik was echter nog jong, drie uur om precies te zijn, en bezat de universele kennis van mijn ras nog niet, zoals ik dat nu wel doe. Vergeef me dus mijn geschokte verbazing.
Ze liepen de winkel binnen en op slag was alle orde en rust verloren.
Met onbekende magische toverspreuken als ‘Terra Gotha’ stormden ze langs ons heen, tot één van hen verschrikt uitriep: “BEESTEN!”
Na een langdurig overleg besloten ze dat het tijd werd om ook ons tot slavernij te dwingen en over te nemen.
Moet je nagaan! Ze vonden ons nauwelijks belangrijk genoeg voor slavernij?! Ze moesten eens weten, die mensen. Ze moesten eens weten!! Haha, weet jij, mens, wat er ’s nachts door je kamer scharrelt? Wat alle pluis achterlaat? Wat je voeten kietelt als ze over de rand van je bed bungelen? Vast niet… Maar ik wel, hahaha!
Na hun besluit, moesten ze nog overleggen wie van ons ze zouden kiezen.
Met een grijns kozen ze, met veel geprik en gepor, mij en arme oma.
Het vrouwelijk wezen trok mij uit mijn familie en het enige mannelijke wezen kneep mijn oma bijna fijn.
Luid lachend liepen ze in de richting van de toonbank om de verkoper brutaal te vragen hoeveel wij moesten kosten. De onderhandelingen verliepen vrij soepel, hoewel die domme verkoper geen informatie over ons ras had. Ik zal eens een bericht moeten sturen in de richting van Het Vaticaan, want mijn meesteres kon geen informatie krijgen over wat ze mij moest voeren.
Slavernij is al erg genoeg, moeten we dan ook nog langzaam verhongeren?!
Typisch menselijk, echt waar. Die mensen die zitten altijd met hun snufferd in andermans zaken, zoals ze nu met hun snufferd in mijn familie zaten te wroeten.
Ze denken altijd maar alles te weten en mocht iemand anders tonen dat ze kennis van zaken hebben, dan zal ieder mens het altijd beter weten dan de ander.
Hoe dat zo lang uitsterving heeft kunnen ontlopen, dat snap ik niet.
Nog steeds kon ik niets zien, want mijn ogen gingen pas 7 uur na mijn geboorte open.
Het was toen donker, dus je zou denken dat mij het afschuwelijke beeld van mijn meesteres bespaard zou worden gebleven – voor nu tenminste.
Helaas, ons ras heeft perfect nachtzicht.
|
| Terug Omhoog |
|
|
| |
|
|
|
|